لینک نما

  

  

  

 

 

نو شدن، به مانند تابش نوری بر روزنه ی هستی است. این زیبایی را زمین در ابتدای این تکرار به ساکنین سرزمین وجودش هدیه می دهد.
چگونه می توان آن را به جان نخرید و بر تمام لحظه های خویش جاری نساخت؟!!
آن زمان که خورشید گرمای جان بخش خویش را از نقطه ایی فراموش شده به زمین می تاباند، خاک به یاد می آورد که هم اکنون باید جان بخشد، بپروراند و رشد دهد هر آنچه را در وجودش به امانت نهاده اند! "زندگی"
دانه بی تاب جوانه ایی است که چشم بر نور بگشاید.
گویی جهان می داند که این تغییر روبه سوی شکوهی بی کران است.
دل را همچون روزنی آگاه سازیم تا همچنان نوری را به درون روانه سازد، به درستی که دانه ی وجودمان بسان درختی خواهد شد که سایه اش شادی بخش جانمان گردد.
نوروز بر هر آن کس که قدم بر این نقطه می نهد و پیوسته تحول آغازین را توشه ی راه خویش می سازد فرخنده باد.

موسسه ی علوم  کیهان شناسی هفت آسمان